บทบันทึกสองร้อยปี

ผมจะเริ่มบันทึกเรื่องราวที่อยากเล่าเก็บไว้

เพราะเห็นว่าตัวหนังสือไทย มีความจำเป็นอย่างมาก ที่เราจะต้องใช้ในยุคนี้

ผมคิดว่าวันนี้ตัวหนังสือเริ่มมีบทบาทน้อยลงอย่างมากสำหรับคนไทย ในยุคที่คลิปสั้นทำงานปั่นสมองคนทั้งโลก

ตัวหนังสือไทยจึงค่อยๆ ถูกละเลย ถูกลดบทบาทลงเรื่อยๆ - เนื้อหาที่มีมูลค่า ในวันนี้ที่ถูกเรียกว่า คอนเทนท์ ผู้คนถูกกระตุ้นให้ทำเป็นวีดีโอคลิปไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงมีคนอ่านน้อย และเขียนน้อยตามมาเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ผมดันเชื่อมั่นว่า ตัวหนังสือภาษาไทยของเรา มันจะมีมูลค่าสูงมากในอนาคต หากวันนี้มีคนหัดเขียน หัดเล่าผ่านตัวหนังสือกันน้อยลง เราจะสูญเสียอะไรไปอีกเยอะมาก อย่างคาดไม่ถึงเลย

จากชีวิตที่ผ่านมาตอนนี้ก็ 50 กว่าแล้ว ชีวิตมันน้อยนิดจริงๆ ไม่ได้ยาวนานอะไรเลย อีกนิดเดียวก็คงจะได้จากโลกนี้แล้ว แต่สิ่งที่มัน input ไว้ในหัว ในร่างกาย อันมากมายมหาศาลตั้งแต่เกิดมา ถ้าไม่เอามันออกมาส่งต่อบ้าง อาจจะทำให้เป็นบ้าก็ได้ วัยนี้จึงถึงเวลาต้อง output มันออกมาให้เยอะๆ

ผมมาเริ่มทำสวนป่าที่เชียงคาน มีเป้าหมายระยะยาวที่หวังผลในระดับสองถึงสามร้อยปี และอยากส่งมอบประสบการณ์ ความรู้ทุกอย่าง แห่งการบุกบั่นเริ่มต้นนี้เก็บไว้ให้ลูกหลานเหลนโหลน ที่ได้มาดูแลสวนต่อ ได้อ่าน ได้เอาประวัติศาสตร์ และข้อคิด ไปทดลองใช้ในชีวิต ชีวิตจะได้เบาลง และมีความทุกข์กันน้อยๆ มีชีวิตอยู่ด้วยความมีชีวิตชีวาที่แท้จริง

และเอามันไปทำให้ดีขึ้น สวนป่าของพวกเราจะถูกรักษา ส่งต่อไปเรื่อยๆ ให้เกิดประโยชน์ต่อเนื่องแบบ ทีละย่าง ทีละก้าว สะสมคุณค่าของมันทีละเล็ก ทีละน้อย สร้างชีวิตให้อยู่ในดิน อยู่ในแม่ธรณีของเราไปเรื่อยๆ

ในสองสามร้อยปีข้างหน้า อย่างน้อยเด็กๆ ที่สวนของเราก็จะยังได้รู้ว่า วันนี้มีมุมมองของลุงคนหนึ่ง ที่นั่งพิมพ์นั่งเขียนอยู่ในสวนป่าใกล้ๆ ภูสะนาว ได้ส่งต่อเรื่องราวว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับคนไทย และมนุษย์โลกนี้บ้าง จะพยายามบันทึกไว้ให้ดีที่สุด

ใครที่อายุ 40-50 ปีขึ้น รุ่นราวคราวเดียวกัน หากดันซวยหลงทิศหลงทางมาอ่าน ก็อยากจะชวนให้เลิกเอาอะไรเข้าตัวได้แล้วครับ ถ้าไม่อยากเป็นซึมเศร้ากันตอนแก่ มาช่วยกัน output สิ่งที่เราเอาเข้ามาตั้งแต่เด็ก ปล่อยเอามันออกไปจากหัว ปล่อยเอามันออกออกจากตัวให้มากๆ อะไรที่มันมีประโยชน์ มีคุณค่ากับโลก ก็ปล่อยออกมาให้ลูก ให้หลานได้สืบ ได้รับ กันต่อไป

และใครยังพอเห็นความสำคัญของตัวหนังสือไทยแบบที่ผมเห็น แบบที่ ยิ่งคนให้ความสำคัญมันน้อยลง ยิ่งขาดแคลนการอ่านจากผู้คนมากเท่าไหร่ มูลค่าของมันจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าใครพอจะขีด พอจะเขียนได้ พอจะพิมพ์ได้ เริ่มหัด เริ่มเขียนกันครับ ช่วยกันเก็บมันไว้บนโลก digital นี่แหละ โลกยังต้องการตัวหนังสือที่มีคุณภาพอีกมากมาย เพื่อส่งต่อข้อมูลสาระให้คนรุ่นต่อไป เพราะอีกหน่อยมันจะเป็นข้อมูลแบบด้านเดียวบนมาตราฐานของ AI ไปหมดแล้ว หากไม่รีบเก็บมุมมองของมนุษย์จริงๆ เก็บไว้ มันจะแย่เอา