ความมั่นคงที่แท้จริง: จากชีวิตในเมืองสู่สวนป่าดีบุญ

เคยถามตัวเองไหมครับว่า แท้จริงแล้วอะไรคือความมั่นคงในชีวิต? หลายคนอาจนึกถึงเงินในบัญชี ตำแหน่งหน้าที่การงาน หรือทรัพย์สินมากมาย แต่สำหรับผม คำตอบที่ได้รับกลับเรียบง่ายกว่านั้นมาก...

"ความมั่นคงสูงสุดในชีวิต คืออะไร?"

คำถามที่ผมถามตัวเอง และได้เปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล ครูของผม พี่โจน จันได เฉลยคำตอบออกมาอย่างง่ายๆ และตรงไปตรงมาว่า "ความมั่นคงสูงสุดของเรา คือการมีอาหารมีน้ำเป็นของตัวเอง"

จุดเริ่มต้นที่สวนพรรณพัน

ผมได้ไปเรียนกับพี่โจน จันได ที่สวนพรรณพัน ใช้เวลาประมาณหกวัน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พลิกชีวิตผมไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยออกจากบ้านห่างครอบครัวไปไหนเลยตลอดเวลาหลายสิบปี เป็นมนุษย์ที่นั่งทำงานหนักอยู่หน้าจอคอม กินขนมไปด้วย ทำงานไปด้วย แบบทั้งวันทั้งคืนจนสุขภาพเสีย และยังส่งผลมาถึงคอและหลังของผมจนวันนี้

การได้ไปเจอพี่โจนและพี่น้องคนอื่นที่สวนพรรณพัน ไม่เพียงให้แรงบันดาลใจ แต่ยังเปิดโลกใหม่ให้ผม ได้พบคำตอบของชีวิตหลายๆ อย่าง แม้ช่วงนั้นจะยังไม่เข้าใจอะไรอีกหลายอย่างเช่นกัน เนื่องจากผมยังไม่เคยลงมือทำอะไรด้านนี้เลย

ก้าวแรกที่ยากที่สุด

เมื่อกลับมาในเมือง ผมอยากจะหักดิบเลิกทำธุรกิจไปเลย หาซื้อที่ดินเล็กๆ สักหนึ่งแปลง แล้วออกแบบชีวิตให้ใช้เงินศูนย์บาทให้ได้ นั่นคือความตั้งใจแรก แต่ธุรกิจดันกลับเติบโตอย่างก้าวกระโดด ทำให้ต้องอยู่ช่วยน้องๆ ก่อน แต่ก็ได้โยนภาระส่วนใหญ่ไปให้ภรรยาผมจัดการแทนเกือบทั้งหมด

แม้ได้ซื้อที่ดินหนึ่งแปลง แต่ยังไม่ได้เริ่มต้นทำอะไร ด้วยข้ออ้างด้านภาระธุรกิจ (ก้าวแรก ยากที่สุด) จนผมได้มาเจอพี่โจนอีกครั้งหนึ่งที่กรุงเทพ และได้รับคำเตือนว่า "อย่ารอช้าให้รีบลงไปทำ" จึงได้เริ่มตัดสินใจลงมือทำอย่างจริงจังตั้งแต่นั้น และมันเป็นความสนุกและความท้าทายที่เต็มไปด้วยความหมาย!

การเดินทางสู่ความมั่นคง

เราค่อยๆ ทำสวนกันมาเรื่อยๆ แบบเทียวไปเทียวมา นนทบุรี-เมืองเลย จนได้ปักหลักยกครอบครัวมาอยู่กันที่สวนในช่วงที่เกิดโควิด19 รอบแรกพอดี แม้ตอนนี้สวนเราอาจจะยังไม่มีอาหารหลากหลายมากอย่างที่ต้องการ (ช่วงแรกเน้นปลูกไม้ป่า) แต่ระบบต่างๆ ที่จำเป็นในการพึ่งตนเองก็เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้หมดแล้ว

ปัญหาในชีวิตประจำวันของเราสองคน ตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรที่เป็นปัญหาหรือเป็นความทุกข์แบบก้อนใหญ่ๆ แล้วครับ ยังคงมีเรื่องกวนใจอย่างเดียวคือภาระธุรกิจ แต่ก็น้อยลงแบบมหาศาลเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

แม้จะอยู่ในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจอย่างหนัก แต่ความมั่นคงในชีวิตของผมและครอบครัวกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ:

• มีอาหารแบบพรีเมี่ยมกินมากชนิดขึ้น
• มีน้ำสะอาดมีไฟฟ้าใช้แบบอิสระและพึ่งตนเองได้ทั้งหมด
• มีการใช้เงินน้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อ
• มีคุณภาพชีวิตที่วิเศษมาก

จากชีวิตที่เคยวุ่นวายกับการทำงานหน้าจอ เครียดกับยอดขาย กังวลกับความไม่แน่นอนของรายได้ วันนี้ผมกลับพบว่าความมั่นคงที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การพึ่งพาตนเองได้ การมีอาหารปลอดภัยกิน มีน้ำสะอาดใช้ และมีพลังงานที่ผลิตได้เอง ไม่ต้องพึ่งพาใคร

เราตั้งชื่อสวนของเราว่า "สวนดีบุญ" ซึ่งมีต้นทางมาจากชื่อของพ่อผมที่จากไปแล้ว เพื่อระลึกในบุญคุณ ในความเมตตา ในความรักของพ่อ

วันนี้ เมื่อมองย้อนกลับไป ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่โจนถึงบอกว่าความมั่นคงที่แท้จริงคือการมีอาหารและน้ำเป็นของตัวเอง เพราะนี่คือรากฐานของชีวิตที่ยั่งยืน ที่ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร เราก็ยังยืนหยัดได้อย่างมั่นคง และมีความสุขในทุกวันที่ตื่นขึ้นมาครับ